خودشناسی انسان

امام علی فرمودند: “تا انسان خود را نشناسد، خداوند را نمی تواند بشناسد.” برای شناخت خداوند متعال انسان باید اول خود را بشناسد. امام صادق فرمود: “خودشناسی مرد آن است که خود را به چهار طبیعت و چهار ستون و چهار رکن بشناسد.”

طبیعت ها عبارتند از: خون، صفرا (یا سودا)، باد و بلغم. ستون ها: عقل است و فهم و حفظ که از عقل منشا گیرند و ارکان: نور، آتش(حرارت)، روح و آب است و صورت انسان سرشت و گل اوست. انسان با نور می بیند، با آتش( حرارت مزاج) می خورد و می نوشد، با روح(مایه حیاتی) آمیزش و حرکت می کند. با آب(رطوبت) مزه چشیدنی ها و غذا را درک می کند، این بود اساس صورت انسانی. اگر عقل از نور تایید شود، انسان عالِم، حافظه دار، زیرک، هوشیار و با فهم خواهد بود و با اخلاص توحید و اقرار به طاعت خواهد دانست در چه وضعی است و آن چه از مواهب عالم دریافت می کند از کجا برایش می آید؟ چرا این جا آمده؟ و به کجا خواهد رفت؟ خون در وجود انسان گاه با حرارت جریان دارد و گاه با برودت آن گاه که حرارت آید: سرمست، طغیانگر و شادمان شود، نشاط یابد، خوشدل شود، نابکار و آن گاه که سرد شود، اندوهگین و محزون گردد، نزار و فراموشکار شود. این ها عوارضی است که باعث بیماری شود و کمترین و ساده ترین آن ها نیست مگر بر اثر اشتباه و خطایی که اتفاق افتد در ساعتی نامناسب یا غذایی خورد که با حال وی سازش ندارد و باعث انواع بیماری های دردناک شود.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *