زالو درمانی

زالو اندازی جزو سنت‌های درمانی پذیرفته شده و به همان معروفیت و مقبولیت حجامت و فصد (رگ‌زنی) بین توده‌های مردم رواج داشت. آری این حیوان یک گرمی به ظاهر مشمئز کننده، طی سالیان دراز بیماری‌های صعب‌العلاجی را براحتی درمان می‌کرد و بیماران را از صرف هزینه‌های گزاف، بریده شدن اندام‌ها، بد شکل شدن پوست، فلج شدن ناشی از سکته مغزی و . . نجات می‌داده است. تأييد اين نظر را با پرسش از افراد 40سال به بالا مي‌توانيد جستجوكنيد.

ديدگاه حكيم جرجاني پيرامون زالو درماني: جرجاني معتقد است بهترين زالو، زالوي موجود در آب‌هاي پاكيزه است و شكل او بايد همانند دم موش باشد و شكم او سرخ و پشت او سبز و سرش كوچك باشد و او نيز معتقد است منفعت زالو بيشتر در بيماري‌هاي پوستي مانند ريش بلخي، قوبا، سعفه و . . . مي‌باشد. طريقه استعمال و موارد احتياطي كه جرجاني برشمرده همان ديدگاه بوعلي‌سيناست كه از تكرار آن صرف‌نظر مي‌كنيم. نكته بارز افتراق ديدگاه جرجاني با تمام حكما درباره كاربرد زالو اين جمله او در كتاب ذخيره خوارزمشاه است كه مي‌فرمايد : “نخست تن را به فصد و مسهل پاك بايد كرد و سپس ديوچه (زالو) را فراز گذاريد تا منفعت او پديد آيد”.