غمز

ماساژ درمانی از قدیمی‌ترین شیوه‌های درمانی و مراقبت‌های بهداشتی است که از هزاران سال قبل تا امروز، در طب سنتی و مدرن بسیاری از کشورها با نام‌های گوناگون استفاده می‌شود. مصریان قدیم، یونانی‌ها، چینی‌ها و هندی‌ها در طب سنتی خود از ماساژ استفاده می‌کرده‌اند. در طب سنتی ایران نیز اعمال دستی تحت عنوان «دَلْک» و «غمز» با قواعد و دستورات خاص خود به کار می‌رفته که این روزها برای خیلی‌ها ناشناخته است. بسیاری از مکاتب ماساژ درمانی امروزی که اسم سایر کشورها را به دنبال خود یدک می‌کشند (ماساژ سوئدی، تایلندی و …) برگرفته از طب سنتی ایران هستند که دچار تغییرات و پیشرفت‌هایی شده‌اند. در طب نوین نیز تا حدودی اقدامات فیزیوتراپی شبیه ماساژ درمانی است. شاید نتوان کاربرد عمومی یا طبی این روش‌ها را به تاریخ یا زمان خاصی منتسب کرد، همان‌طور که نمی‌توان گفت اولین اقدام پزشکی از چه زمانی آغاز شد، اما مسلم است که در طول تاریخ و در بیشتر مکاتب پزشکی و درمانی سنتی به تدریج انواع مشت‌ومال و ماساژ، شکلی قانونمند به‌خود گرفته و دارای اصولی قابل آموزش شده‌اند. از بقراط نقل شده است: «پزشک باید بسیاری از چیزها را بداند و یکی از واجب‌ترین‌ها، مالش است.»

غمز اصطلاحی است که در مکتب طب ایرانی به عنوان اقدامی طبی، درمانی، اصلاحی و در بعضی موارد، تشخیصی به‌کار می‌رفته است.

غمز در لغت به معنی فشردن با دست، مالش دادن و مالیدن آمده است. در واقع نوعی ماساژ پزشکی ویژه‌ی طب سنتی ایران است که به عنوان روشی موثر در درمان انواع کمردرد، بهبود دیسک سیاتیک، کاهش درد و محدودیت حرکات مفاصل و انواع دردهای عضلانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نوع ماساژ بر نقاط خاص بدن با هدف درمان بیمار است که بیشتر با دست (گاهی با چوب و …) انجام می‌شود و برای درمان حدود ۶۰ نوع بیماری کاربرد دارد.