فلسفه بیماری

 

فلسفه بیماری از دیدگاه طب سنتی ایرانی/ مزاج هر فرد حکم اثر انگشت او را دارد.

تندرستی از دیدگاه طب سنتی حالتی است که در آن ، اعمال بدن انسان به درستی انجام شود و بیماری، دور شدن از تندرستی است. در طب سنتی، حفظ تندرستی در درجه اول اهمیت قرار دارد و درمان در اولویت دوم قرار می گیرد. حکمای طب سنتی، عامل حفظ سلامتی را در تقویت طبیعت بدن می دانند. طبیعت بدن انسان به طور هوشمندانه عملکرد اعضای بدن را اداره می کند؛ همچون یک نرم افزار که خود، کارها را به طور منظم انجام می دهد؛ به طور مثال اگر فردی غذای مسمومی بخورد، طبیعت بدن پس از فهمیدن آن، سعی در دفع غذا می کند.

پورسینا برای سلامتی و بیماری، تعریف مشخصی را در نظر نگرفته که با آن معیار بتوان درباره سلامتی همه افراد با تمام شرایط ممکن، قضاوت کرد. طب سنتی معتقد است که هر انسانی منحصر به فرد است و مزاج(در مباحث آینده به آن خواهیم پرداخت) خاص خود را دارد و با آن مزاج تندرست است و اگر مزاج او از اعتدال خارج شود مبتلا به بیماری می شود. طبیب سنتی برای حفظ سلامتی افراد بر اساس مزاج هر شخص و عوامل دیگر(مانند جنسیت ، سن ، فصل و…)، سبک زندگی مناسب او را توصیه می کند. بنابراین در هر بیماری نیز برای هر فرد ، درمان خاص او تجویز می شود. به طوری که حتی اگر دو فرد به یک بیماری مبتلا باشند ، درمان های متفاوتی را دریافت خواهند کرد.

دیدگاه طب سنتی بر  کلی نگری است  و در هنگام تشخیص بیماری ، علاوه بر تشخیص عضو بیمار ، به علایم سایر اعضا نیز توجه می کند و وضعیت کل بدن را در نظر می گیرد ، بنابراین درمانی را در پیش می گیرد که علاوه بر بهبودی عضو بیمار، سبب هر چه بهتر شدن وضعیت عمومی بدن فرد شود، در پیش می گیرد.